Delen     Populaire blogs     Volgende blog »
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
Piekersels
En andere hoofd-bij-hals-en-maak-zaken
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Veel plezier gewenst voor iedere bezoeker!



Mijn Profiel

ChilaE
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privé bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



Categorieën Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Dank!
03 februari 2013 14:18

Hommage voor hen die achterble...
06 februari 2012 17:34

Dank!!
03 februari 2012 23:22

Luchtig aquarel
30 januari 2012 18:57

Gelukkig nieuwjaar!
14 januari 2012 20:46




Fotoboeken


Sneeuwbeelden (17)
_
Water en lucht (10)
_

Bomen en Bloemen (16)
_
Abstract (14)
_

Mensen (13)
_
Dieren (13)
_



Weblog Vrienden


Ben en alie mulder
Van: benenalie

Redsblog
Van: redone

Bennekesblogje
Van: Benneke

Koken kunst kouten
Van: wenny-m

Jobenthes blogje
Van: Jobenthe

Franstaal
Van: fran

Tharisis
Van: Tharisis

Leuke dingen
Van: tteun

Mijmeringen
Van: Ofsen




Gastenboek berichten

Johan Steenhuis
14 november 2016 01:58
_
Zou graag eens met jou ergens een bakkie troost Wien drinken. Gr Johan. johansteenhuis @home.nl

Wil Kuijpers
06 januari 2016 19:07
_
Zo stil...

Carry (versjes en verhalentrein)
03 juli 2013 21:48
_
Chila, wat is het toch stil op je weblog! Alles goed? Groet Carry.




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door fraagis om 07:35
_
Fraagis Online

Door riavdstoop om 07:35
_
Riavdstoop Online

Door riavdstoop om 07:35
_
Riavdstoop Online

Door riavdstoop om 07:34
_
Riavdstoop Online

Door sippy om 07:34
_
Sippy Online

Door sippy om 07:34
_
Sippy Online

Door Ofsen om 07:34
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst

Door Ofsen om 07:33
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst





_

Andere artikelen



Afscheid nemen...


Deel van de fontein in Den Bosch..


Afscheid nemen vind ik vaak lastig. Of eigenlijk altijd wel. En ik heb geen idee waarom dat zo moeilijk is. Soms, als je afscheid moet nemen van leuke of dierbare dingen of mensen is het wel heel logisch en begrijpelijk, maar ook als het helemaal niet dierbaar is kan ik het heel lastig vinden en dan weet ik niet hoe dat komt. Is het een neiging van de mens vast te houden aan het bekende? Heeft het iets met verslaving te maken? Waarom keren volwassenen terug naar patronen uit hun jeugd, ook als die niet prettig waren? Waarom geen afscheid nemen van die patronen? Waarom doorgaan met slechte gewoontes die je al lang niet meer bevallen? Waarom is het nieuwe zo eng? Want afscheid van het oude is vaak het begin van iets nieuws. Maakt het nieuwe begin het afscheid zo moeilijk? Heeft het te maken met in de steek laten van dingen/mensen? Zoals met verhuizen of ontslag nemen of gaan scheiden? Afscheid nemen van de oude auto..het kan een opluchting zijn, maar het kan ook moeilijk zijn, vervelend voelen. Waar komt dat dan vandaan? Ik zal wel weer te veel vragen hier. Gelukkig hoefde ik bij nader inzien geen afscheid te nemen van de oude top 100, want ik las bij Benneke dat die er nog steeds is en ik heb hem gevonden. Toch een lekker gevoel, terwijl ik al aan de nieuwe situatie gewend was, dacht ik. Ik zal wel gewoon een oude troela zijn die moeilijk tegen veranderingen kan… Wie er een briljant idee heeft hier, graag ventileren!! Ik ben benieuwd!



Geplaatst op 02 maart 2009 20:01 en 1650 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Benneke  
02 mrt 2009 20:31
Haha Lisa, een briljant idee??? laat ik Prediker citeren, dat was tenslotte een wijs man." De mensheid hunkert naar verandering, maar betreurt ze keer op keer" Kijk, als de mens elke verandering als een teleurstelling ervaart en terug wil naar het oude , slijt het er vanzelf in dat men bang is voor afscheid van het oude. Een groet van Benneke

Tharisis  
02 mrt 2009 20:50
Dag Lisa. Wel een idee... niet briljant. Als het iets héél dierbaars is, vooral afscheid van mensen, een paar dozijn papieren zakdoekjes bij de hand houden... zolang dat nodig is. Voor al het andere, flexibeler houding aanleren, zéker op onze leeftijd. Relativeren! Schorpioengeborenen hebben de meeste moeite hiermee! Tot ziens, Toos
_





_
Redone  
02 mrt 2009 20:52
Hoi Lisa, ik zal wel een uitzondeing zijn, ik ben dol op verhuizen ( 10) keer gedaan ongeveer.
Ik keer van zijn lang zak ze leven niet terug naar oude patronen.
Ik hecht me niet aan huizen, plaatsen etc..
Daarbij hou ik van veranderingen, nieuwe dingen en ga zo maar door, niet dat dat altijd lukt, dat is weer iets anders.
Hechten aan kinderen en kleinkinderen dat wel, en natuurlijk "Ons Benneke"
Doeiiiiiiiiiiiiiiiiii
Liefs Ria

HelenaC.1  
02 mrt 2009 22:10
Lisa joh, afscheid nemen is nooit leuk vooral als het om je dierbare gaat...
Vasthouden aan, ook begrijpelijk!? Dat is voor een ieder heel verschillend. Maar.. verandering van spijs doet eten.
Groetjes,Heleen


_





_
ChilaE  
02 mrt 2009 22:21
Een goedenavond, schone lieden! Ben, die Prediker is inderdaad wijs! Ha ha, en nog grappig ook, maar het is nogal een zuurpruim, toch wel, ook een beetje...het leukste boek van de Bijbel, die prediker..op zich lijkt het me een heel plausibele verklaring! Dank!

Toos, zakdoekjes, ja! Flexibel...het heeft ook iets met binding te maken of zo..geenide, denk dat het erg ingewikkeld is..slaap lekker hoor!

Benenalie  
02 mrt 2009 22:22
Lisa....afscheid nemen...moeten nemen van je ouders/dierbaren,is moeilijk!!
Ik moest afscheid nemen van....mijn oude Ben,mijn maatje!!
Ik ben vaak verhuisd......heb altijd nog contacten daar van over,dat is me dierbaar!!
Dus geen afscheid van willen nemen!!
Afscheid nemen....van mijn oude spullen kan ik niet!!
Afscheid nemen van mijn leven met iemand die me wilde vormen....dat heeft me opgelucht!!Ben aan iets nieuws begonnen!!

Liefs alie
_





_
ChilaE  
02 mrt 2009 22:25
Ria, wat een dynamiek liefhebber!! Je bent inderdaad een uitzondering, denk ik, de meeste mensen houden niet zo van veranderingen..en vooral niet van verhuizen...hoop gedoe...

Heleen, verandering van spijs...nou, niet altijd hoor! Vroeger moest ik alles eten want dat was zo goed voor mijn ontwikkeling, het heeft me geleid tot een aantal heel sterke voorkeuren en het weigeren van alles wat ik maar zo-zo vind, dus doe mij maar honderd keer hetzelfde, vooral als het lekker is! Slaap goed, jullie!!

ChilaE  
02 mrt 2009 22:28
Ha Alie, het kan dus mee en tegen vallen, afhankelijk van wie of wat..afscheid van de oude Ben lijkt me heel moeilijk..van die ander die je wilde vormen: opluchting..maar in het algemeen een moeilijk afscheid nemer, dus...slaap lekker wijfie!
_





_
Chris10.1  
02 mrt 2009 22:32
Misschien kun je van de oude, bekende dingen/mensen alleen dat bewaren wat je wilt bewaren. Het hoeft geen afscheid te zijn van alles wat ooit was. Denk dat het juist goed is dat je afscheid neemt van vervelende dingen en gewoontes. Dat hoeft het nieuwe "ervaren" niet in de weg te staan. Dan ga je opnieuw beleven met een achtergrond gedachte: Dàt vond ik wel prettig en dàt niet. Maak je een combinatie van het goede van het "oud" en het "nieuw". Uiteindelijk wordt het nieuw ook weer oud. Ben je weer een ervaring rijker, maar nooit armer daardoor. Carpe Diem!

Ferdinanda.1  
02 mrt 2009 23:01
Dat heb ik nou met mijn hobbyartikelen Lisa, mijn knutselkamertje puilt uit, dan ga ik opruimen en herindelen , en dan kom ik tot de ontdekking dat er weer niets weggedaan is!!! Gekheid!!! Ik ben ook een honkvast typetje!! Liefs Nannie
_





_
Marianne.1  
02 mrt 2009 23:33
Lisa, zag je dat.. die Toos- schorpioengeborenen moeite met...pfffft...fluitje van een cent... overschrijdt maar een grens en BAM- afgelopen, over en uit. Maar: rest het loslaten. Had het misschien anders gekund? Niks schorpioenen: koeien. EN maar herkauwen. BOE!

Franslj.1  
03 mrt 2009 10:35
In de veranderingen, Lisa, die zich per definitie aandienen, ligt tevens iets van 'afhankelijkheid' en dan meer bepaald 'afhankelijkheid vaarwel zeggen'. Willen velen niet.. ik ook niet, maar kan er niet aan ontkomen.

Waarom stellen wij mensen ons zo afhankelijk op? Afhankelijk van huis, gezin, partner, baan, geld, politiek, religie, vakantie, weer, terwijl we ergens in ons achterhoofd wéten, dat dit niet vol te houden is.

Wat ligt er voorbij de afhankelijkheid? In mezelf kijkend, kom ik tot de conclusie, dat er angst zit voor 'eenzaamheid' en het rare hierbij is, dat ik besef, dat juist 'afhankelijk opstellen', de 'verstopte' eenzaamheid oproept, teweegbrengt.

Tja, wat nu ?

Groet... franslj.
_





_
Zo-maar-ik.1  
03 mrt 2009 11:20
In Verandering schuilt ook vernieuwing ..het aandurven om nieuwe dingen te leren,..andere mensen te leren kennen en een omgeving die net even anders is je eigen te maken,..ja kan vastgebakken zitten ..of diep ademhalen en er uithalen wat er in zit ,..aan jouw de keus ..
Alleen voorgoed afscheidnemen van dierbaren dat is ronduit het naarste wat je kan overkomen,.. als je iets wat je dierbaar is niet kunt loslaten,..ik heb dáár dus werkelijk moeite mee.

BoRo.1  
03 mrt 2009 12:04
Ik meld me aan bij deze club van jou ! Tegen de verandering. Hoef je ook geen afscheid te nemen.
_





_
Wenny-m  
03 mrt 2009 19:00
Laat ik nou denken dat het een deurmat is, die foto van jou. Zo van voeten vegen, uithuilen en opnieuw beginnen, of zoiets......

ChilaE  
03 mrt 2009 21:14
Nou, DAT is irritant! Als je op de foto klikt komt er een internet pagina, waardoor het onderschrift weg is. Wenny, het is een deel van de fontein in Den Bosch (vlak voordat je bij die bakker komt met die lekkere bollen, Marianne..). Zo. Dat moest ik eerst even kwijt.

Chris10, je komt me erg bekend voor! Leuke tekst, beetje opportunistisch..en ik ben het er niet mee eens dat alle ervaring rijker maakt en nooit armer....rijker aan ervaring ja, maar verder...
_





_
ChilaE  
03 mrt 2009 21:19
Hé Nannie! Dat vermoeden had ik al over jou, maarre...áls je al eens iets weg gooit, dan heb je dat vast ook dat je het dan net de volgende dag nodig hebt...GGGRRRRRR!!!!!!

Marianne: herkenbaar ja! Eén (relevante) grens over: KNAL deur dicht...maar dán...piekerdepiekerdepeins zogezegd, áls dit, maar dat, misschien zus.. wat een ellende, terwijl de deur feitelijk al dicht is ook, hoe dom moet je zijn...

ChilaE  
03 mrt 2009 21:24
Wat nu, vraag je, Frans: nou, dank je wel weer, je woorden scheppen weer een helderheid tot en met en niet voor de eerste keer, zoals je weet! Hoera! Wat nu: dat wat je beschrijft onder ogen zien en afscheid nemen. De leeuw in de bek kijken, zeg maar. Het is in feite een cirkel: de afhankelijheid schept de eenzaamheid en die de afhankelijkheid. Ergens iets door hakken lijkt me de enige remedie..DANK! Fijn dat je hier even je gedachten kwam delen!
_





_
ChilaE  
03 mrt 2009 21:29
Jeanne, vernieuwing, vaak is dat leuk! Neem jou met je huisje! Alles vernieuwing, ook afscheid nemen, maar bezig met het nieuwe en leuke! Afscheid van dierbaren...afschuwelijk, maar onontkomelijk..

BoRo, jawel hoor, moet je afscheid nemen van het open staan voor verandering..of afscheid nemen van de mogelijkheid van nieuwe kansen..

Wenny, ha ha, voeten vegen voor je gaat uithuilen...JIJ bent goed opgevoed!! Van deze deurmat op de foto zou je rap op je billen vallen, ben ik bang...en nog nat worden ook!

Allemaal dank voor de reacties en slaap lekker!!




Vivero.1  
04 mrt 2009 15:27
"Niemand houdt van sleur, weinigen van verandering". Het is niet zozeer het afscheid nemen op zich, denk ik, meer het niet kunnen overzien van consequenties of gevolg. De onbekendheid tegemoet, minder of geen bekende handvatten. Doen, vooral doen, onbekend maakt zeker niet altijd onbemind. Het nieuwe tegemoet gaan, verrijkt je.
_





_
Vivero.1  
04 mrt 2009 15:28
Toos, hoe kom je erbij? Echt, verbaas me over deze uitspraak gekoppeld aan Schorpioenen...

Franslj.1  
04 mrt 2009 15:49
Majong/Yvonne schrijft:
"Ik wil nog wel even erbij verduidelijken dat ik nooit afscheid neem maar vanaf of eigenlijk al voor mijn geboorte begon al het afscheid nemen van mij! (kan je het nog volgen)".

Hieruit concludeer ik, Yvonne, dat je wel weet wat afscheid nemen inhoudt? Je zegt, dat je al voor je geboorte begon afscheid te nemen van jezelf? Dit koppel je aan de zin: Het zal wel mijn karma zijn. Is dit een feit of aanname?

Groet.. franslj.

_





_
Franslj.1  
04 mrt 2009 15:53
Vivero schrijft: "Het is niet zozeer het afscheid nemen op zich, denk ik, meer het niet kunnen overzien van consequenties of gevolg."

Hoe kun je consequenties overzien, Vivero? Hoe kun je de toekomst overzien? Uitspreken, dat ik de toekomst maar op me af laat komen is één ding, ernaar handelen, als zich een 'afscheid nemen' voordoet, iets anders.

Er waart dan een gevoel van onbehagen, van onrust, door m'n leven, totdat het feit zich werkelijk aandient. Binnen het feit zit er geen ontsnappingsmogelijkheid meer en lééf er mee.

Groet... franslj.

Vivero.1  
04 mrt 2009 16:20
Kort samengevat: het vertrouwde bekende (moeten)loslaten en het onbekende tegemoet zien is vd meesten niet gemakkelijk. Het laissez faire, vertrouwen op wat komt, wat het ook moge zijn, en dus het is zoals het is aanvaarden.
Je kan consequenties niet overzien, de toekomst, tuurlijk niet. Dat is de crux. Het oude bekende, IS bekend. Dat is vertrouwd en eigen.
_





_
Franslj.1  
04 mrt 2009 16:31
Vivero schrijft: "Het laissez faire, vertrouwen op wat komt, wat het ook moge zijn, en dus het is zoals het is aanvaarden."

Precies, Vivero.. de crux. Hetgeen kan betekenen, dat iemand een dag 'leeg' begint en ziet hoe zo'n dag zichzelf invult. Probleempje: zo zit onze maatschappij (helaas) niet in elkaar, waardoor er conlficten kunnen rijzen binnen de onderlinge verstandhoudingen.

We hebben ons zelf gevangen gezet binnen onze denk- en handelpatronen. Afhankelijk geworden ! Stel je voor: Ik hoor er niet meer bij, waardoor eenzaamheid om de hoek komt kijken. Is het dan zo dat ik de eenzaamheid in de 'leeuwenmuil' kijk en er op vertrouw, dat er een oplossing in het verschiet ligt?

Hoe denk jij hierover en anderen eventueel?

Groet.. franslj.

P.S. Als je deze discussie vervelend vindt, Lisa of niet op zijn plaats, laat je het dan even weten?

Vivero.1  
04 mrt 2009 17:08
Ik ben geen doorsnee standaard leven leidend mens, dus vind niet dat ik hier erg representatief ben, Frans. Ik voel me niet eens eenzaam...
_





_
Franslj.1  
04 mrt 2009 20:35
Vivero schrijft: "Ik ben geen doorsnee standaard leven leidend mens.."

Dat had ik al in de smiezen, Vivero. Gelukkig maar, dat je stilstaat bij en nadenkt over het leven in z'n geheel. Hier gaat het ook over; eenzaamheid ontstaat juist door afhankelijkheid op te geven, achter me te laten, als gevolg van diverse veranderingen in een leven.

Leven in eenzaamheid is wel iets anders dan leven in isolement... zeg maar 'één + samen' maakt éénzaam, gespeend van 'afhankelijkheid', psychologisch gezien.

Groet.. franslj.

BertusH.1  
04 mrt 2009 23:23
Lisa wat roep je weer iets op...AFSCHEID..nemen is heel gewoon...WAAROM?..als we geboren worden nemen we al afscheid....afscheid van de veiligheid de geborgenheid de voeding en de warmte etc van de baarmoeder. We zijn op weg gegaan op ons pad van afscheid nemen altijd maar weer, van school van opleiding van werk, soms van een partner, van een sport die je gedaan hebt enz.
Het is heel simpel het leven staat voor een groot deel in het tekenen van afscheid....het is net als een dikke scheet laten...pffffffttttttt....pprrrrrttttttt....en weg is het, heel normaal, maar meestal denken wij als mensen verkeerd hierover, we zijn geboren om afscheid te nemen, denk maar eens na waar heb je vanaf het begin van je leven...bewustwording afscheid van moeten nemen, dan daagt het vanzelf, Gr, Bertus.
_





_
ChilaE  
05 mrt 2009 12:25
Hallo allemaal! Wat zijn jullie lekker bezig hier! Nee hoor, Frans, helemaal geen bezwaar tegen!! Zelf volg ik mijn gevoel, hoe lastig dat ook is. Ik vertrouw wel op een "goede afloop", wat niet wil zeggen dat ik het altijd kan overzien, in tegendeel. Toch neem ik afscheid als dat 'goed' voelt, hoe 'eng' dat soms ook kan zijn. Een 'eenzaam' gevoel ken ik wel, vanuit het niet begrepen worden door iemand waarvan ik liever zou zien dat die me wel zou begrijpen.

ChilaE  
05 mrt 2009 12:30
Yvonne, helaas kan ik je niet volgem geloof ik..je neemt geen afscheid, maar je neemt al je hele leven afscheid. Misschien bedoel je iets als dat je zo in de afscheids-modus zit in het algemeen, dat je nooit apart afscheid neemt van lossen dingen...zoiets? Fatalistisch of realistisch...het leven hangt aan elkaar van afscheid nemen, dusse...
_





_
ChilaE  
05 mrt 2009 12:34
Frans en Vivero, jullie zijn aan elkaar gewaagd, merk ik!! Leuk!! Ik denk inderdaad ook dat de onzekerheid van de toekomst de angst voor het afscheid genereert. Terwijl dat een betje dwaas is, feitelijk, want als je doorgaat met het oude is de toekomst net zo goed onzeker..dus hup, de leeuwenbek in!! Ik vraag me tevens af of het er überhaubt wel toe doet wat je doet, omdat naar mijn gevoel het leven vaak toch gaat zoals het gaat, ongeacht wat je doet, over fatalisme gesproken...beter wellicht je te richten op het hier en nu en dat zo goed mogelijk te leven.

ChilaE  
05 mrt 2009 12:39
Bertus, je hebt helemaal gelijk. Ik zit me nu net te bedenken dat het benoemen van acties als 'afscheid' er wellicht een lading aan geeft die een andere benoeming er niet aan zou geven, bv 'de hoek om gaan' (afscheid van de rechtdoor gaande weg, maar dat benoem je niet, je benoemt het inslaan van de nieuwe weg, nl die om de hoek ligt). Wat niet weg nemt dat je soms ongewild afscheid moet nemen van mensen of dingen die je lief zijn en dat dat pijn kan doen, een gevoel dat je volgens mij alleen weg kunt krijgen door te rationaliseren. Het gewoon 'voelen' is wellicht ook een weg...

Allemaal bedankt voor de boeiende gedachten wisseling! Ik ga nu de auto wassen, afscheid nemen van oud vuil...een fijne dag gewenst!!
_





_
Jobenthe  
05 mrt 2009 13:21
Ik heb heel veel moeite vroeger met afscheid nemen gehad. Het gekke is dat ik er nu veel gemakkelijker in sta. Loslaten was de weg en elk afscheid brengt weer nieuwe mogelijkheden. lieve groeten van J.

Franslj.1  
05 mrt 2009 15:28
Ja, Lisa, het gevoel volgen en de moeilijkheid hierbinnen beseffen. Puur gevoel, zonder denken? Vertekend gevoel, inclusief denken? Uiteindelijk komt alles op z'n pootjes terecht, dat is zeker, maar vaak eerst na de laatste uitademing. Ook ik vertrouw daar op, maar zeg erbij, dat naast of nee, in het erop vertrouwen, tevens wantrouwen af en toe de kop op steekt.

Ik denk dat er per definitie 'afscheid nemen' ligt in 'veranderen' , zelfs afscheid nemen van 'halsstarrig vasthouden'...tzt.

Vind je een eenzaam gevoel iets negatiefs, Lisa? Zo ja, hoezo? Indien iemand mij niet begrijpt in m'n handelen en ik verwachtte het juist wel van die persoon, kan ik me 'alleen gelaten' voelen, 'eenzaam', maar dit is iets anders dan 'geïsoleerd, uitgestoten' voelen.

Veranderen, afhankelijkheid, angst voor eenzaamheid... Wat ontloop ik hierbij? Ken ik de toestand die ik, door me afhankelijk op te stellen... door veranderingen te ontwijken..., eigenlijk wel? Eenzaamheid roept afhankelijkheid op.. afhankelijkheid roept angst voor eenzaamheid op. Wat betekent dan nog 'me vrij voelen'?

Groet en dank voor je 'geen bezwaar'. Weer eens een onderwerp, waarin ik de diepte van het bewustzijn mag opzoeken... franslj.

_





_
ChilaE  
05 mrt 2009 16:24
Jopie, loslaten, juist, dat is het!

Frans, eenzaam in de zin van onbegrepen, op dat ene moment, met die ene persoon, niet zo zeer negatief, nee, zeker niet geïsoleerd of verstoten.Vrij voelen betekent voor mij dan toch wel om het oude los te laten, zonder angst voor mogelijke 'bijwerkingen', puur doordat mijn gevoel me zegt dat het goed is om te doen. Denken doe ik meestal pas later en volg ik vaak niet, ook nog eens een keer. Voelen is vaak wel helder (voordat mijn verstand het gaat vertroebelen), voelen geeft me vaak een helder beeld, dat ik dan wel niet begrijp maar waar ik wel op reageer, omdat ik het vertrouw.

Franslj.1  
05 mrt 2009 20:41
In dat soort 'eenzaamheid', Lisa, ligt tevens verdriet verscholen.. ook iets van 'gevoel' en je hierin 'vrij' voelen, betekent, dat je het laat komen, zoals het komt en ook weer laat gaan, zoals het gaat. Totnutoe zijn alle veranderingen van voorbijgaande aard gebleken en ik mag aannemen, dat dit in de toekomst zo doorgaat.

Yep, het 'oude' loslaten, begint met het doorzien van het 'oude', waardoor het inspanningsloos verdwijnt. Met alleen de kreet 'ik moet/wil/wens los te laten' komen we niet ver. Juist het in de 'leeuwenmuil' kijken, geeft ruimte om er afstand van te doen.

Voelen, zeg je, geeft jou een helder beeld. Het beeld ontstaat vlak na het 'voelen' en lijkt me een 'logische' conclusie. Vreemd eigenlijk, dat 'voelen' minder gevraagd wordt in de huidige maatschappij en 'verstand, kennis, weten' de boventoon voeren.

Op m'n gevoel vertrouw ik en m'n verstand, denken, is niet te vertrouwen, tenminste voor een deel en daarbij aan verandering onderhevig. In het 'gevoel' lijkt iets onomstotelijks aanwezig te zijn.

Groet.. franslj.

_





_
Franslj.1  
05 mrt 2009 21:54
Je schrijft, Majong/Yvonne; ' Het is trouwens vrij simpel, mijn moeder en vader waren niet bepaald blij toen ik geboren moest worden ( dus al voor mijn geboorte een geestelijk en affectief afscheid)..'

Ik kan dit niet 'vrij simpel' vinden, Yvonne, want het samenkomen van ei en zaadcel..begon met 'toenadering' van twee mensen. Na je geboorte startte je een indrukwekkend leven met enorme gevolgen, die jouw karakter vorm en inhoud gaven.

Je zag waarschijnlijk vroeg in dat 'afscheid nemen' deel van het lichamelijke en geestelijke leven is. Ik ga echter nog een stapje terug en denk aan de 'sfeer' van voor het versmelten van ei en zaadcel. In die sfeer ligt iets, wat ik niet kan benoemen, maar er is iets dat in het verhaal ontbreekt, waardoor de daarop volgende conclusies over 'reïncarneren' (als zoiets al bestaat) mij niet duidelijk zijn.

De woorden, die je er over opschrijft komen wel duidelijk over, maar gaan over het leven, wat je totnutoe leeft. Een 'denkproces' aldus.

Dank... groet.. franslj.


ChilaE  
05 mrt 2009 22:30
Jeetje Yvonne, wat een geschiedenis heb jij...ik ben er stil van..morgen verder hoor...slaap lekker!
_





_
Vivero.1  
06 mrt 2009 05:31
Stil het verhaal van Majong gelezen. Ik denk dat wij elkaar op manier fiks de hand kunnen schudden.

ChilaE  
06 mrt 2009 11:34
Frans, ja, je gevoel kan je iets vertellen dat je verstand niet kan bevatten. Ik vertrouw het dan toch en volg het. Mijn gevoel kan me de dingen soms zo scherp laten zien dat het bijna eng is, dan ga ik erover denken en raak in de war. Dan is het lastig weer bij het gevoel te komen. Daarom probeer ik het denken zo veel mogelijk te vermijden, behalve als analyse instrument e.d. achteraf. Denken over afscheid maakt het moeilijk, gevóél van afscheid is een duidelijke zaak. Fijne dag!
_





_
ChilaE  
06 mrt 2009 11:37
Yvonne, ik vind het knap dat je nog zo onvoorwaardelijk lief kunt hebben na zo veel teleurstellingen, velen zullen je dat zeker niet nadoen!

Vivero, ook voor jou geldt dan dat ik er stil van ben, wat is er toch veel pijn in de wereld. Waarom moet dat toch zo zijn...? Beiden ook een fijne dag, in liefde en vrede! Ik vind het een voorrecht jullie hier te mogen 'ontmoeten'.

Franslj.1  
06 mrt 2009 13:11
Ja, Lisa.. denken en piekeren hebben diverse uitwerkingen. Denken als hulpmiddel gebruiken om iets te vervaardigen, lijkt me een 'juiste' functie, maar voor het andere, bijvoorbeeld om een opkomende emotie/gevoel/sensitiviteit te ontwijken, lijkt mij een doodlopende weg.

Mede door de indrukwekkende reactie van Majong/Yvonne stond ik stil bij 'afscheid nemen' en nu ik bij jou lees, dat je 'gevoel' een duidelijke zaak vind, voel ik een conclusie boven komen drijven, die me 'vertelt' dat 'afscheid' mogelijk helemaal niet bestáát.

Wij mensen, hebben als gevolg van 'natuurlijke' veranderingen, besloten, om die veranderingen in te delen in 'oud' en 'nieuw'. Laat ik die indeling (iets van het denken) achterwege, zie ik dat de beweging van 'veranderen' overblijft.

Afgescheiden van wat, vraag ik me af? Ik begin dan in de tijd van vóór de versmelting van eicel en zaadcel bij m'n ouders, waar uit kinderen verder groeien en geboren worden. Doorbordurend veronderstel ik, dat de aarde als planeet, als levend organisme, waarop miljarden organismen opdoemen en weer verdwijnen, in feite net zo afhankelijk is van de ruimte erom heen, als dat wij mensen dat ook zijn. Ook het opdoemen van de aarde in het heelal, is door iets veroorzaakt en vroeg of laat, sterft ook dit weer af door de zich voordoende natuurlijke veranderingen.

Terug naar de mens van vandaag; aan de reacties te zien, hebben velen een 'last' mee te torsen tijdens het leven en voor de een ontneemt de 'last' tevens de 'lust' om verder te leven en voor een ander geldt, dat hij/zij weet om te gaan met de 'last' .

Vandaar ook het belang van dit artikel van jou, Lisa én de reacties van diverse lezers; er over schrijven/vertellen kan de ander op weg helpen om bijvoorbeeld uit een impasse te geraken. Het mysterie van het keven tot op de bodem ontrafelen lijkt me niet haalbaar. Echter... blijven afvragen, blijven onderzoeken, opent nieuwe inzichten/perspectieven.

Dank... groet.. mooi week-end.. franslj.

_





_
ChilaE  
06 mrt 2009 16:48
Frans, veranderen, ja, dat klinkt feitelijk beter dan oud en nieuw en afscheid. Wat overigens niet weg neemt dat die veranderingen heel onwenselijk en/of pijnlijk kunnen zijn..dank je voor je intensieve bijdragen in dit geheel!

Franslj.1  
06 mrt 2009 20:14
En of 'veranderen' pijn en verdriet kunnen oproepen, Lisa. Vertel me wat ! Het onder woorden brengen, kan wat verlichting geven en bij anderen mogelijk wat begrip. Groet en mooi week-end.. franslj.
_





_
Sylla  
06 mrt 2009 20:15
Hoi 'oude toelala' wat kan een mens toch een probleem hebben hé als je niet kunt 'onthechten'. Het niet kunnen loslaten en maar blijven wilen vasthouden aan het 'oude' kan voor veel mensen een probleem zijn. Ik dacht dat ik dat niet had maar toen ben ik er over na gaan denken en toch......Ik 'hecht' niet aan materiele dingen, maar toen wij 15 jaar geleden gingen verhuizen kwam ik erachter dat ik toch wel aan de woonwijk was gehecht waar ik toen woonde. Ik ben toch wel het type van mensen om mij heen en activiteiten ontplooien. Hier waar ik nu woon, heb ik geen mensen (niet veel) om mij heen. Niemand die langs mijn huis loopt. De enige die ik overdag zie, is de postbode.......Ik heb zeker 5 jaar lang heimwee gehad naar mijn oude wijkje. Maar hoe betrekkelijk is dat allemaal. Na 15 jaar zie ik niemand uit die tijd, als ik in die wijk kom voel ik niets meer van toen en ben ik erg blij waar ik nu woon.
Ik kan me het gevoel van Yvonne héél goed voorstellen als zij zegt dat zij vóór haar geboorte al afscheid heeft genomen. Ik geloof nl een beetje in de wet van karma en in reincarnatie. Zij is ongetwijfeld als een hele bewuste ziel geboren en wist waar zij voor gekozen heeft. Daarom doet het afscheid nemen dan ook minder pijn. (denk ik). Angst voor afscheid wil niets anders zeggen dan het bang zijn voor het nieuwe lijkt mij, We weten wat we hebben en weten niet wat we krijgen. Loslaten, onthechten, navelstreng doorknippen, allemaal namen voor hetzelfde : afscheid nemen van het oude en het nieuwe omarmen. Het liefste willen we blijven vasthouden aan de veiligheid en geborgenheid waarin we ons prettig voelen en bang zijn om nieuwe dingen te ontdekken. Daar waar deuren gesloten worden gaan er ergens anders weer nieuwe deuren open. Nou een briljant idee heb ik niet om dat probleem aan te pakken, maar ik vond het leuk om even mijn gevoel te spuien.......;-))))

ChilaE  
06 mrt 2009 20:25
Frans, zeker ja, ook délen kan helpen of nieuwe inzichten geven door de reakties...

Sylvia! Wat leuk dat je zo je gevoel deelt! En ik vind ook dat je hele zinnige dingen zegt. Ook dat over het betrekkelijk zijn van dingen, zoals met die wijk, dat is inderdaad zo. Het is wellicht een idee om dat betrekkelijke al te 'zien' op het moment van een afscheid, zoiets als 'later lachen we hierom!' dan kun je misschien ook wel gelijk lachen...als het later toch grappig is..ik ben blij voor je dat je het nu naar je zin hebt waar je bent, in elk geval. Heel leuk dat je er was op deze manier! Ik heb je tekst een paar keer gelezen. Fijn weekeind!
_