Delen     Populaire blogs     Volgende blog »
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
Piekersels
En andere hoofd-bij-hals-en-maak-zaken
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Veel plezier gewenst voor iedere bezoeker!



Mijn Profiel

ChilaE
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privé bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



Categorieën Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Dank!
03 februari 2013 14:18

Hommage voor hen die achterble...
06 februari 2012 17:34

Dank!!
03 februari 2012 23:22

Luchtig aquarel
30 januari 2012 18:57

Gelukkig nieuwjaar!
14 januari 2012 20:46




Fotoboeken


Dieren (13)
_
Mensen (13)
_

Bomen en Bloemen (16)
_
Abstract (14)
_

Sneeuwbeelden (17)
_
Water en lucht (10)
_



Weblog Vrienden


Ben en alie mulder
Van: benenalie

Redsblog
Van: redone

Bennekesblogje
Van: Benneke

Koken kunst kouten
Van: wenny-m

Jobenthes blogje
Van: Jobenthe

Franstaal
Van: fran

Tharisis
Van: Tharisis

Leuke dingen
Van: tteun

Mijmeringen
Van: Ofsen




Gastenboek berichten

Johan Steenhuis
14 november 2016 01:58
_
Zou graag eens met jou ergens een bakkie troost Wien drinken. Gr Johan. johansteenhuis @home.nl

Wil Kuijpers
06 januari 2016 19:07
_
Zo stil...

Carry (versjes en verhalentrein)
03 juli 2013 21:48
_
Chila, wat is het toch stil op je weblog! Alles goed? Groet Carry.




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Rosalina42 om 07:40
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door vriend55 om 07:40
_
Vriend55 Online

Door Ofsen om 07:40
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst

Door Rosalina42 om 07:40
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Ofsen om 07:39
_
Ofsen Online

Door Ofsen om 07:39
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst

Door vriend55 om 07:39
_
Vriend55 Online

Door Rosalina42 om 07:39
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst





_

Andere artikelen



Vele druppels...




Ze keek in de besneeuwde achtertuin. Het raam weerspiegelde haar vermoeide gezicht. Achter haar zat haar echtgenoot de krant te lezen. Ook hem zag ze in het raam weerspiegeld. Soms kon ze bijna letterlijk gaan overgeven bij zijn aanblik. Op andere momenten riep hij een bepaalde vertedering bij haar op. Medelijden bijna. Maar dat was vrij zelden. En eigenlijk alleen als hij er niet was. Dan leek hij opeens veel leuker.

Hij keek op van zijn leesstof en glimlachte naar haar, afwezig. Ze was immers een soort meubelstuk. Altijd daar, niet iets om veel aandacht aan te besteden. Een plichtmatige glimlach die zo veel zei als: ik heb je gezien, maar het kan me niet veel schelen.

Ze zag in de ruit hoe haar schouders hingen. Ze rechtte ze. Dat zag er veel beter uit. Ze werd te dik. Dat zag ze ook. Het boeide haar niet erg. En hem al helemaal niet, gezien de gescheiden slaapkamers, een gegeven dat ze angstvallig voor de omgeving verborgen hield. Haar kamer noemde ze altijd de ‘logeerkamer’. Dat ze er zelf al jaren ‘logeerde’ was een niet nader te benoemen bijkomstigheid.

Haar ogen lichtten even op toen ze de vogels zag die zich te goed deden aan de vetbollen. Ze zou wel een vogel willen zijn. Wegvliegen. Ze had geen idee waar naar toe, maar ver weg. Van de wereld af, feitelijk, ergens heen waar het beter was. Mooier, warmer, liever.

Ze onderdrukte een rilling en keerde zich naar haar man.

‘Heb je al honger?’ vroeg ze, want zelf voelde ze haar maag knorren. ‘Ik lust wel wat hoor,’ sprak hij welwillend. Ze begaf zich naar de keuken. Ze had nog restjes van gisteren, die kon ze wel opwarmen.

In de keuken rommelde ze rond en zette de pannen op het vuur. Op het eten wachtend zette ze haar handen op het aanrecht en voelde plotseling de tranen branden. Voor ze er iets aan kon doen stroomden ze over haar gezicht. Wat was toch dat gapende gat in haar binnenste? Dat lege gevoel van verlangen. Naar iets, iemand, ergens.

Ze wist het niet.

Hij kwam de keuken in en babbelde over dingen in de krant. Ze keek even naar hem, maar het viel hem niet op dat er tranen over haar wangen stroomden. Bitter keerde ze zich weer af en roerde in een pan. Hij snoepte wat uit een bakje, zei iets grappigs en nam de borden mee om de tafel te dekken. Hij vergat de onderzetters en de opscheplepels bij het klusje.

Zij zette ze dan maar neer. Wie moest het anders doen?

Zwijgend aten ze.

Om negen uur was hij al weer moe. Hij leek wel altijd moe.

Hij ging naar bed.

Na een kwartier ging ze even bij hem kijken. Hij snurkte.

Ze keek een hele tijd op hem neer. Ze voelde daar niets bij.

Ze zuchtte diep, liep naar haar eigen kamer, pakte een koffer in en liep de deur uit.

Ze kwam nooit meer terug.

Ze voelde daar niets bij.




Geplaatst op 26 december 2008 18:00 en 3547 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Benenalie  
26 dec 2008 19:13
Mooi geschreven!!
Als de liefde over is.......een hunkering naar!!!!

Lieve gr Alie

ChilaE  
26 dec 2008 19:42
Hallo Alie...ja, zeg dat wel!! Fijne avond nog hoor! En dank je voor je reaktie..
_





_
Redone  
26 dec 2008 20:27
Triest, maar het gebeurt zo vaak!!
Liefs Ria

ChilaE  
26 dec 2008 20:38
Ja Ria...dat is zo. Hoe zou het toch komen hè?
_





_
Marianne.1  
26 dec 2008 21:06
Ken je die 1-euro-boekjes van Bruna- bekende schrijvers die een mini-boekje schrijven. Ik las pas van Susan Smit: "Kijk naar me". Dit probleem van beide seksen uit beschreven, 1ste helft zij, 2de helft hij. Razendknap, die switch. De bijna-eindzin van de man: "de liefde van de vrouw zal altijd warm blijven. Die van de man vernietigt zichzelf in een kortstondig vreugdevuur."

ChilaE  
26 dec 2008 21:23
Ah! Ik ken die boekjes niet. Moet ik eens naar kijken, dus. Maar dan is de oplossing: twee vrouwen!! Dan is het altijd warm!! Lekker vuurtje in de haard...
_





_
Franslj.1  
26 dec 2008 22:34
Verborgen eenzaamheid, die in het vertrek van de één, wegsmelt en ieder apart 'alleen' de levensweg vervolgt..totdat..??? Helder en toepasselijk verhaal, Lisa, vooral in deze tijd van het jaar. Eenzaamheid voelen tussen vele aanwezigen. Groet...franslj.

ChilaE  
26 dec 2008 23:11
Totdat er een gelijk gestemde ziel opduikt waarmee het goed toeven is, Frans? Verborgen eenzaamheid is er heel veel, heb ik zo het vermoeden, vooral rond bijzondere dagen, dan kan dat zo schrijnend de kop opsteken..
_





_
Franslj.1  
26 dec 2008 23:27
Je zegt het, Lisa, een 'gelijk' gestemde geest, maar wat houdt het in? De een, als 'dor' blad het leven 'uitzingend' en de ander als 'verwelkend' blad, graag nieuw leven ingeblazen wil krijgen? Komt waarschijnlijk meer voor, dan we vermoeden. Groet...franslj.

ChilaE  
26 dec 2008 23:31
Gelijk gestemd: twee dore bladeren die samen het leven uitzingen, of, twee verwelkende bladeren, elkaar nieuw leven inblazend, het voorbeeld van jou lijkt meer op 'gebruiken': de één heeft de ander nodig voor iets zonder iets voor de ander te kunnen zijn...dat is niet gelijk gestemd, of bedoel je iets anders? Want dát komt wel veel voor...
_





_
Franslj.1  
26 dec 2008 23:43
Ja, Lisa...bij mij komt het over, alsof de één hunkert naar openheid en de ander de hunkering niet oppikt, waardoor de een vertrekt.. Of vertrekken helpt, is nog maar de vraag. Praten over de hunkering en wegen blijven zoeken naar een opening, vergt energie, maar is volgens mij wel de moeite waard. In elk mens zitten ontzettend veel mogelijkheden. Groet...franslj.

Jobenthe  
27 dec 2008 01:32
Heel raak beschreven Lisa. Deze eenzaamheid ook. Dan ben je gelukkiger alleen. Soms kan een samen diepe eenzaamheid zijn. lieve groeten van J.
_





_
ChilaE  
27 dec 2008 08:20
Grappig is dat, Frans, jij schrijft dat iemand moet blijven proberen en Jopie schrijft dat je dan beter kunt vertrekken...ik denk dat een ieder doet wat er binnen zijn mogelijkheden ligt. Maar of vertrekken helpt is zeker de vraag...want kom je dan niet elders weer hetzelfde tegen..dat zie je vaak, dat mensen steeds en steeds weer dezelfde situatie krijgen en er niets van leren. Aan de andere kant zie je ook mensen die een situatie ontvluchten en dan iets beters treffen...wat is wijsheid? Een fijn weekeind gewenst, Frans!!

ChilaE  
27 dec 2008 08:21
Jopie, ja, dat is een vreemd verschijnsel hè? Dat je je tussen of bij mensen eenzamer kan voelen dan dat je alleen bent...dank je voor je compliment en een fijn weekeind hoor!!
_





_
Franslj.1  
27 dec 2008 12:25
Een beetje 'ongelukkig' uitgedrukt, Lisa... Ik bedoel niet zozeer dat iemand 'moet' blijven, maar meer, kijken naar álle mogelijkheden. Zo jammer, als iemand het hele leven aan 'gewoontes' vastgeketend zit en bijvoorbeeld hoopt en afwacht, totdat een ander in een soort leerproces uitkomt, terwijl een verandering in eigen gedrag en de ontmoeting met het gedrag van de ander aangaan, mogelijk een doorbraak in de onderlinge verstandhouding en omgangsvorm kan betekenen.
Ik heb sterk het gevoel, dat ik mijn gedrag/karakter een heel leven meeneem en dan maakt het niet uit of ik in Nederland blijf of emigreer naar voor mijn part Australië... Het gedrag/karakter zit binnen in me... en een verandering begint steeds heel dicht bij huis.. in mezelf.
Groet en eveneens een mooi week-end... franslj.


ChilaE  
27 dec 2008 12:37
Daar spreek je verstandige woorden, Frans (geloof ik, tenminste..): anders kijken geeft een andere werkelijkheid, die, mogelijkerwijs, wél nader tot elkaar kan brengen, waar dat, uitgaande van de eigen wensen, niet lukte. Als je het nog kunt volgen, tenminste...mijn strijdpunt daarbij is echter altijd: waar liggen de grenzen...ik wil mezelf niet verloochenen (wat dat dan ook is), maar ook niet star zijn..lastig. Maar jezelf neem je mee, waar dan ook naartoe, ja, daar ben ik van overtuigd, dus veranderen kun je alleen jezelf, áls dat tenminste mogelijk is...
_





_
Franslj.1  
27 dec 2008 13:05
Soms, Lisa, heel soms, komen er een paar verstandige woorden in me op... vooral als ik niet nadenk, maar voel/besef..Geloof ik toch, maar zeker weten, doe ik het niet..lol.
Jezelf verloochen, jezelf 'star' vinden... brengen niets dan meer zelfverloochening en verankerde verstarring. Dit zien, onder ogen zien, in jezelf... het tot bloei laten komen, om er vervolgens met een ander over te praten, kan aanleiding zijn om het, zonder moeite, te laten afsterven... voorgoed.
Dit is een enorm ingewikkeld thema en vergt een diepgaand zelfonderzoek, waarbij de aandacht naar binnen gericht is en dat in aanwezigheid van de ander... Niet niks, hoor.
Groet...franslj.


HelenaC.1  
27 dec 2008 14:29
Ik hobbel er nog even achteraan..
Relaties moet je altijd aan blijven werken pff pff :-))
Ik geloof ook, dat er veel eenzaamheid is, ik zelf zou (denk ik) ook mijn koffers pakken, ook al weet ik dat ik mezelf meeneem.
gr van heleen
_





_
Franslj.1  
27 dec 2008 14:37
De koffers pakken, Heleen? Maar wat gaat er aan vooraf, ervanuit gaand, dat je de koffers pakt, niet alleen om te vluchten voor de omstandigheden, waarin twee mensen, die ooit beloofden elkaar tot steun te zijn in voorspoed en tegenspoed, maar bereid zijn om naar ELKAAR te luisteren, zonder goedkeuren/afwijzen. Juist in het naar ELKAAR luisteren, ligt de mogelijkheid om tot wederzijdse groei te komen, dunkt me.. Blijkt er een onoverbrugbaar iets te bestaan, kan het een juiste keuze zijn, om koffers te pakken en wegwezen.
Groet...franslj.

Wenny-m  
27 dec 2008 16:18
Als het dal zo diep is dat je er niet meer uit komt is dit een moedig besluit. Maar dan........Ik ben benieuwd waar ze belandt. Dus Lisa......
_





_
HelenaC.1  
27 dec 2008 16:34
Ja Frans, nu spreek ik van ruim 20 jaar terug. Een ervaring-deskundige :-)) Geloof me, dat hier heel veel aan vooraf is gegaan. Je belooft elkaar inderdaad trouw tot...
Maar als het echt niet gaat, vanalles geprobeerd hebt, blijf je dan bijelkaar? Allebei ongelukkig en eenzaam, daar is het samen zijn toch niet voor bedoeld?

Franslj.1  
27 dec 2008 19:03
Precies, Heleen..als alles uit de kast is gehaald, om de levensvatbaarheid van een relatie te herstellen en ook dan geen succes blijkt, lijkt me dit de enige juiste keuze.
Ik dacht even terug aan het verhaal van Lisa, waarin de één tranen uit, maar zich afkeert en de ander de confrontatie met tranen negeert.
Snap je.. hier is dus wel nog iets mogelijk, namelijk; elkaar confronteren met 'verdriet en negeren'..
Dank voor je openhartigheid en meedenken...groet..franslj.

_





_
Ria53.1  
27 dec 2008 19:06
Trouw tot...........ja hoe vaak gebeurt het niet anders.Zo vaak.
Lieve gr Ria

ChilaE  
28 dec 2008 13:52
Hallo Frans en Heleen...wat jammer dat ik er zo laat bij ben...maarja...het leven gaat ook buiten de pc gewoon door ;-). Samenvatting van jullie gesprek: doorgaan tot je niet meer verder kan en dan het einde onder ogen zien. Juist. De opening die jij ziet, Frans, die zie ik niet. Als de ander je tranen niet ziet, ziet hij je helemaal niet. Welke opening is daar dan precies? Zeggen: 'je ziet me niet!' en dan zegt de ander: 'hoor ik iets? Nee, geloof het niet'. En hoe vaak moet je dat dan gaan herhalen? Ik denk dat er eens genoeg is geleden en dat je dan beter weg kunt gaan, al valt dat ook niet mee..maar wel eerst van alles proberen, o ja, zeker...en werken, Heleen, eraan werken tot je een ons weegt...
_





_
ChilaE  
28 dec 2008 13:54
Wenny, wat zullen we er eens van bakken? Alles valt tegen en ze pleegt zelfmoord? Of ze komt de liefde van haar leven tegen en dan zit ze op de bank gelukkig te zijn? Of ze wint een paar miljoen in de loterij? Of ze vindt een goede baan en kan zich daarin uitleven? Roept u maar!

ChilaE  
28 dec 2008 13:56
Ria! Zag ik je bijna over het hoofd door alle babbels hier...het gaat vaak anders ja...het huwelijk is volgens mij ook meer een farce dan een realiteit, getuige de vele scheidingen. Het komt ook uit het christendom voort, het monogame huwelijk, het is maar de vraag of het bij de menselijke natuur past...

Allemaal een fijne zondag met een lekker zonnetje, rode kou-wangen en warme chocolademelk gewenst!!
_





_
Linq.1  
28 dec 2008 14:59
Mooi verhaal... Herkenbaar voor velen wellicht. Zelf heb ik dat niet. Blijven hangen in dingen die niet echt zijn, niet levendig meer zijn, maar enkel (over)leven op manier nog ... Dat soort spanning voelbaar... dan is er altijd de eigen keuze om... te gaan, te veranderen, te ...

Wenny-m  
28 dec 2008 15:19
Ik zal er eens diep over nadenken, te veel mogelijkheden, maar wel leuk, zo'n open einde.
_





_
ChilaE  
28 dec 2008 15:30
Marianne, ja, als je het lef hebt, dat heeft niet iedereen...beter weten wat je hebt dan niet weten wat je krijgt, wordt het dan...laf, ja...laf, lef, lof....

Wenny...er zijn nog duizend mogelijkheden te bedenken...ik hoor het wel (of niet..;-) ) Een open einde laat ruimte voor de fantasie, dan kan iedereen er alle kanten mee op, ook leuk...

Franslj.1  
28 dec 2008 15:47
Klopt. Lisa, als de ander de tranen niet ziet, ziet hij/zij het niet. Waar ik aan denk is, dat de persoon met de tranen zich mogelijk bewust afwendt, om het niet te láten zien... mogelijk angst voor de confrontatie.
De ander, die negeert, komt het wel goed uit op deze manier. Het kan natuurlijk ook zo zijn, dat het 'huwelijk' een dor blad is geworden, waar redding niet meer mogelijk is. Maar ja, wat betekent 'huwelijk' feitelijk? Aan elkaar gébonden zijn? Gevangen zitten aan elkaar? Kunnen twee mensen een leven in volledige openheid leven? Een complex gegeven en ik ben benieuwd naar het mogelijke vervolg.
Groet...franslj.

_





_
ChilaE  
28 dec 2008 16:01
Frans! Leuk weer eens een gesprek met je te hebben! Als de één afwendt en de ander negeert past men goed bij elkaar, lijkt me. Geen reden tot klagen, dan hebben beiden wat men wil, toch? Maar als de één gezien wil worden en de ander negeert en confronteren helpt niet wordt het een beetje dor...een vervolg...mmm...er zijn zo vele vervolgen mogelijk...huwelijk...so wie so een complex gedoe...je weet nooit wat zich achter de voordeur afspeelt...in volledige openheid...zou dat mogelijk zijn? Ik denk het wel...maar dat vraagt wel veel...

Linq.1  
28 dec 2008 16:03
Geen oordeel verder of zo. Willen, kunnen en doen ligt een hele wereld tussen... Met Frans eens, je hebt de neiging om diegene die de logeerkamer ingegaan is, met op t eerste gevoel meer medeleven benaderen, maar er zitten altijd minimaal twee verhalen aan zoiets. En toch, in essentie, is de keuze aan ieder zelf. Kan heel goed, dat er totaal twee oppositionaire gevoelens meespelen....
_





_
Franslj.1  
28 dec 2008 16:08
Oh, Lisa.. past dat dan bij elkaar, als de één zich afwendt en rondtolt in de poel van verdriet en dit de ander wel goed uitkomt? Volgens mij is dit 'verstoppertje' spelen. Het dilemma doorbreken, lijkt me juist een opening creëren..
Volledige openheid wordt moeilijker, naar gelang iemand tijdens een huwelijk dit heeft kunnen vermijden. Vandaar ook dat openheid vanaf het begin van een ontmoeting zo essentieel is, dunkt me.
Groet..franslj.


ChilaE  
28 dec 2008 16:13
Marianne...tuurlijk, helemaal gelijk...dit is vanuit de vrouw geschreven, misschien is het een leuk idee hetzelfde verhaal vanuit de man te schrijven...dan zijn er twee verhalen...nee, oordelen heeft geen zin en kan ook niet want niemand weet de ins en outs van dit verhaal, aangezien het een verhaal is...en zelfs als dat niet zo was, dan nog...mensen kennen zichzélf amper, laat staan de ander, laat staan al die complexiteit te begrijpen...maar wat bedoel je met de tegengestelde gevoelens? Welke zouden dat kunnen zijn?
_





_
Linq.1  
28 dec 2008 16:17
Misschien heel raar, maar moet ineens aan een liedje vd Moody Blues denken: I'm just a singer in a rock and roll band...'"So if you want this world of yours to turn about you, And you can see exactly what to do, please tell me: I'm just a singer in a rock and roll band" ...

ChilaE  
28 dec 2008 16:19
Ja, Frans, ik denk zeker dat dat kan passen, men is niet voor niets bij elkaar en blijft ook niet voor niets. Degene die niet gezien wordt haalt daar ook iets uit, hoe dan ook, al is het maar het toegeven aan de angst voor de confrontatie. Niet iedereen wil de dingen open breken, sommige mensen blijven liever achter muren ziten, al is dat misschien niet eens een echte keus, maar meer een noodzaak..iemand kan wel dénken dattie gezien wil worden, maar vervolgens op de vlucht slaan alstie écht gezien wórdt...want wat denktie dat er te zien is, nl, NIETS. Of zo..
_





_
ChilaE  
28 dec 2008 16:21
Eh...ja...nou, daar kan ik écht iets mee...;-)) Dank je Marianne!! :-))) Raar? Kijk, dat is nu weer een oordeel...dus: nee hoor, hoezo?

Linq.1  
28 dec 2008 16:37
Haha, gaan we weer met ons trio mijmeren.... Jammere is wel Lisa, dat als je niets, wat dan ook, durft openbreken er dus niets verandert. Niets ten goede. Al kan ik je uit eigen ervaring mededelen dat openbreken en echt jezelf bloot geven, dezelfde soort consequenties kan hebben ... als de ander het echt niet begrijpen wil of kan, niet veranderen wil of kan ...
_





_
ChilaE  
28 dec 2008 16:43
Eh...trio-mijmeren...wéér? Nee, er verandert dan niets, maar dat kan veilig zijn, rustig. En inderdaad: openbreken kan ook de verkeerde kant op ontwikkelen, ruzie geven ipv begrip, escaleren ipv verduidelijken. Soms matchen dingen gewoon niet en dan kun je wringen tot je scheel ziet, maar dan helpt er geen moedertje lief aan...en het gekke is: de ander kan precies hetzelfde ervaren, zonder dat je nader tot elkaar kunt komen...raar eigenlijk...ik snap er niets van...

Linq.1  
28 dec 2008 16:51
HE LE MAAL mee eens, en dat is in wezen ook goed, als dat zo is. Dat betekent dat je jezelf niet kunt uit leggen aan de ander. Dat je echt allebei dermate andere grenzen, verwachtingen, belevingen hebt... Dan ontstaat er een moment van... kiezen denk ik. Of doorgaan zoals het is en was of ...
_





_
ChilaE  
28 dec 2008 17:04
Juist! Dat vind ik een goede! Soms is er een vanzelfsprekend begrip, dan zit je op dezelfde lijn, en soms lukt het maar niet om iets duidelijk te maken...dan is er een kloof. Die kun je laten bestaan of opbreken, dat is dan weer de volgende stap, maar de eerste stap is het begrip van elkaars beleven...graag begrip, heb ik...ik hou niet zo van uitleggen en kan het meestal ook niet goed...

Sylla  
28 dec 2008 17:13
Phoe, heerlijke discussie, geweldig....ik heb alles eens op mijn dooie gemak gelezen en ik kom maar tot een conclussie: Zij is bang om zich open te stellen naar hem en dan wordt zij niet begrepen?????Hoe had hij haar tranen moeten zien als zij niets vertelt????? Ook al heb je elkaar trouw beloofd, dan is dat nog geen garantie natuurlijk. er kan een moment komen dat de koek gewoon op is en dat stukje van de puzzel is afgerond. Of je gaat alleen verder of je komt diegene tegen naar wie je eigenlijk al je hele leven op zoek was, je tweelingziel.
Zwak om je koffer te pakken.....ik denk dat dit juist getuigd van sterkte en lef, kiezen voor jezelf is het belangrijkste wat er is en op wat voor wijze je dat doet is alleen maar aan jou en aan niemand anders.
_





_
Jobenthe  
28 dec 2008 17:15
Ik volg alles met belangstelling dus reageer ook maar even weer. Frans, openheid tussen 2 mensen kan heeeeeel moeilijk zijn. Sommige mannen/vrouwen kunnen zich moeilijk uiten. En..... b.v. openheid in een eerste contact maakt kwetsbaar en dat durven velen niet. En verder...confrontaties aangaan....ben ik een voorstander van maar vele mensen vluchten ervoor. Lisa, Frans :Heel veel loopt vast op een slechte communicatie. Ik kom dat ook herhaaldelijk in mijn werk tegen. Er is veel eenzaamheid tuasen twee mensen maar....ook wel projecties vanuit een stukje verleden. lieve groeten van J.

ChilaE  
28 dec 2008 17:24
Ha Sylvia, leuk dat je even mee komt kletsen!! Stil maar, ik heb net een soort vervolg geschreven, vanuit de man bekeken, moet nog een beetje aan schaven maar komt morgen, denk ik, erop. Kiezen voor jezelf...tja, er zijn natuurlijk ook heel wat dingen geopperd over confrontaties en ervoor gaan en huwelijk dit en dat...tjonge, er is veel gezegd hier...lef hebben, ja, ik vind het wel lef hebben, weglopen, eigenlijk...maar niet als je dat diréct doet, alleen om de confrontatie uit de weg te gaan..er is ook lef voor nodig om de boel te proberen te redden....zucht...ingewikkeld....fijne avond nog hoor, en dank je voor je uitgebreide reactie!
_





_
Linq.1  
28 dec 2008 17:24
Sylla, ben het met je eens dat je koffers pakken op manier misschien gemakkelijker lijkt, maar dat allesbehalve is, want je gaat iets onbekends in en aan. Blijven is daarentegen geen op zich teken van zwakte volgens mij, maar dan moet het een bwuste keuze zijn wel.Geen blijven hangen in soort slachtofferschap of gemakzucht, Kan, maar dan moet je op manier verder ook je "mond houden, niet klagen en die keuze en de consequenties ervan dragen...." In de loop van een samenzijn kunnen mensen zich ook in helemaal tegengestelde richtingen ontwikkelen en als dan niet voldoende gecommuniceerd wordt, kan ik me voorstellen dat een vd twee achterop loopt en er echt niets van snapt.

ChilaE  
28 dec 2008 17:27
O, Jopie, ja, dat merk ik ook wel eens, dat ik het eigenlijk tegen mijn vader heb! Dat is niet eerlijk, natuurlijk...of aannames vanuit overtuigingen van vroeger, ook heel link...en openheid: dood en dood eng, inderdaad...als het echt over de diepste dingen gaat dan, verder niet zo eng, maar dat is dan makkelijk hè? Leuk dat je nog een keer mee kwam doen! Je zult wel een hoop tegen komen in je werk, inderdaad!
_





_
Linq.1  
28 dec 2008 17:28
Enne... denk dat je echt je zelf eerst helemaal moet leren kennen, ook een soort noem het maar strategie moet ontwikkelen voor jezelf, voordat je uberhaupt met welke soulmate dan ook weer in zee "moet" gaan op manier. Met iemand praten en uitwisselen, af en toe interacties, is heel wat anders dan je commiteren en zelfs dagelijks leven delen. Daarom is een netwerk van echte vrienden voor ieder volgens mij zo belangrijk. Waar je je in alle openheid aan kunt uit leggen en waar je ook oprechte feedback krijgt, ook wat betreft je minder goede kantjes of acties.

ChilaE  
28 dec 2008 17:38
HO, WACHT, Marianne, er moet nu wel opeens een heleboel....jezelf kennen, niet klagen als je niet vertrekt, een bewuste keuze zijn, niet te snel met een soulmate in zee...HELP!!!! Maar over de vrienden ben ik het helemaal met je eens: fijn dat ze je begrijpen en zo, (ook feedback geven) maar samenleven is iets heel anders, waarbij ook andere stukken van je karakter naar boven komen. Ik weet van mezelf dat ik als partner stukken lastiger te hanteren ben dan als vriendin, om maar even wat te noemen, er zijn dan andere belangen, behoeftes, enz.
_





_
Sylla  
28 dec 2008 17:50
Ik geloof zonder meer dat het moeilijk is om je koffers te pakken, absoluut, maar ik mag dan ook aannemen dat daar jaren en jaren aan voorafgegaan is en je alles hebt bemediteerd en overdacht hebt. Ik geloof toch wel in de wet van Karma, oorzaak en gevolg. Je hebt die partner nodig om te komen tot het punt waar je met hem/haar wilt komen omdat je samen dat stuk wilde afleggen.Ben je bij dat stuk beland dan is het klaar en dat is goed. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, logisch.
Maar zo denk ik en ik vind het jammer als mensen uit elkaar gaan maar klaar is klaar. Moet je dan in ellende blijven leven terwille van.......dacht het niet......moeilijkkkkkk

Linq.1  
28 dec 2008 17:54
Lisa, idem hier! Als vriendin denk ik super, als partner, beetje meer hard to handle. Niets moet, maar als je niet kijkt, luistert, heel eerlijk reflecteert.... Dan heb je veel kans in dezelfde valkuilen te trappen. Onderschat de kracht van gevoelens niet....
_





_
Linq.1  
28 dec 2008 17:59
Mee eens Sylla, ineens zomaar snel eruit stappen nee... Krijg je volgens mij zelf weer last van. Als je voor je eigen gevoel minimaal alles gedaan hebt om wat is in stand te houden, en t lukt dan ook niet, kan je (minimaal en wat toch uiteindelijk t belangrijkst is) voor jezelf strepen trekken en ... gaan bijvoorbeeld. Als het goed is, stap je naar mijn gevoel niet in iets als een relatie met een iemand die je als potentieel levensmaatje ziet.... Maar weten..... daar kom je uiteindelijk pas achter als je elkaar heel en detail hebt meegemaakt. En Lisa, moeten niets, maar het is wel zo goed om je eigen valkuilen te leren kennen, zien, herkennnen, voelen....

ChilaE  
28 dec 2008 18:08
Jongens, ik ben blij dat ik een vrouw ben! Bezig met de was en koken en lief hier wat aandacht geven en ondertussen dit lezen en schrijven, JOEPIE!!! Een man was allang in de wasmachine verzopen, inmiddels, of niet dan, dames?? Sylvia, ellende kan iets hebben...iets meer dan de lokkende vrijheid...maar als je het echt niet meer ziet zitten ga je wel weg, denk ik...zeker tegenwoordig...het is allemaal zo veel makkelijker geworden en meer geaccepteerd dan in de tijd van mijn ouders bij voorbeeld...karma...mmm....soms lijkt het te bestaan, soms lijkt het weer onzinnig, wie zou het regelen dan? Kun je weer een heel artikel van maken!! Doen!! Of: Doen??
_





_
ChilaE  
28 dec 2008 18:12
Marianne, valkuilen, o ja...die herken ik meestal wel, gelukkig, wat niet wil zeggen dat ik er dan ook adequaat op kan anticiperen, het zijn van die sluipers vaak, valkuilen, ellendige gasten, bah! Maar zo maar met een ander in zee is meestal niet de oplossing, inderdaad, dan ga je dezelfde weg nog een keertje afleggen als je niet oppast...en nog eens, en nog eens....karma, hoezo? Ha ha ah...ik word nu melig, het wordt zeker te ingewikkeld...grinnik...eh...het eten is klaar, geloof ik..beetje vroeg, maar we hadden honger...doeg!!

Zomaarik.1  
28 dec 2008 19:12
Wat een doevenis..dacht ik onder het lezen,..wat een eenzaamheid ..zo samen met elkaar,..
Is daar geen spiegeltje waarin je elkaar en je zelf kunt spiegelen?,..uitdagen? ..opvreten ? En zo vegeteren ..wachten op een beter moment wat niet of nooit meer komt?
Het is verworden tot sleur ...ja dan zou ik ook de benen nemen ..vandaag nog,..Leven samen is investeren incaseren en lief en leed delen..elke dag..van de week praten en koesteren..met een kusje toe....

_





_
ChilaE  
28 dec 2008 19:48
Vooral het kusje toe, Jeanne...wat lief...vegeteren...jesses...klinkt helemaal niet gezellig, nee...eenzaamheid, ja, dat heb je dan wel een beetje hè?

Franslj.1  
28 dec 2008 20:36
Ehhhh, Lisa... nou wordt ie wel erg ingewikkeld en moeilijk. 'Men is niet voor niets bij elkaar...', zeg je. Nee, ooit is het mogelijk als een 'sprookje' begonnen en 'droomde' het 'echtpaar' van 'droomverwerkelijking'.. en gaandeweg sterft die droom en wat overblijft is een aan elkaar gébonden zijn, hetgeen geen van beide wenst.
Koffers pakken en hopsekee..de deur achter me dicht slaan, om nooit weer te keren.
Het ene 'meubelstuk' vertrekt en het andere blijft. Verandert een 'meubelstuk' door weg te lopen van het ontstaan van de 'constructie' van het 'meubelstuk'?
Groet..franslj.

_





_
Franslj.1  
28 dec 2008 20:45
Daar heb je een helder punt, Jopie; Communicatie, eigenlijk miscommunicatie. In een eerste contact ligt vanzelf ook de inhoud van een leefwijze 'totdantoe' voor beiden. Een 'angstig' opgegroeid persoon ontmoet eveneens een 'angstig' opgegroeid persoon en dat heel goed een 'beschermende opvoeding' zijn geweest, maar in een eerste contact zijn dit dan de feiten.
Later, gaandeweg in een 'samenzijn' zal die 'angst' steeds opnieuw de kop opsteken bij diverse gebeurtenissen en juist daarin ligt de mogelijkheid tot wederzijdse ontwikkeling en naar elkaar toegroeien.
Je hebt groot gelijk; er heerst een ontzettende 'eenzaamheid', cq 'geïsoleerdheid' tussen volwassen mensen. Een 'langs elkaar leven' en dat voelt tijdelijk veilig, totdat er iets ernstigs gebeurt.
Groet..franslj.


ChilaE  
28 dec 2008 20:52
Frans, door weg te lopen verandert er niets aan de oorzaken van het ontstaan van het een meubelstuk worden, nee. (oef, wat een zin!!) Maar dingen kunnen met onvermogens en angsten te maken hebben, waardoor het vrijwel onmogelijk is om op te stappen. Geld en leeftijd kunnen ook een rol spelen, iemand van 80 zal minder snel de benen nemen dan iemand van 20..sociale druk van familie/vrienden kan een rol spelen...er zijn zo veel dingen die mee kunnen spelen..
_





_
Franslj.1  
28 dec 2008 22:01
Dat is zeker waar, Lisa... geld, leeftijd, onstandigheden, geschiedenis, sociale druk...kan allemaal een rol spelen en ik denk, dat jouw verhaal dit in al deze reacties min of meer belicht.
Iedere reactie komt waarschijnlijk ook uit de last/lust van het verleden van iemand.. zoals dat bij mij in ieder geval zo is.
Vriendschap openen, zoals in de tijd met elly is voor mij persoonlijk meer dan genoeg, om een leven met elkaar te delen en dan vind ik een instituut als 'huwelijk' slechts een feestelijke bijkomstigheid.
Nu, na overlijden en een nieuwe vriendschap met willeke te hebben geopend, zien we beiden dat we in feite niets te verliezen hebben en dan is openheid naar elkaar toe ietwat makkelijker... voor ons althans.
Terug naar je verhaal en de vergelijking doortrekkend, zie ik in, dat je verhaal een déél is van het geheel... zo ook de reacties.
Groet...franslj.

ChilaE  
28 dec 2008 22:31
Dat denk ik ook, Frans, dat iedereen reageert vanuit eigen beleving en gevoel, gelukkig is er geen waarheid of moeten in deze...het huwelijk als ceremonie...feestelijk, ja...en als je niets te verliezen hebt is het denk ik zeker makkelijker om open te zijn..moet ook bij je passen, je moet het kunnen, je moet het durven, om het te kunnen zijn..daar zitten dan ook weer hele geschiedenissen achter van mensen die ze maakte tot wat ze werden...mooi is dat allemaal...ik dank je voor je inspirerende bijdragen, het was me een genoegen, alle bijdragen van iedereen feitelijk...de motivatie voor het hebben van een log is weer flink gestegen...allemaal een goede nacht gewenst...ik moet om 6 uur op dus ga maar eens ontspannen...
_





_
Franslj.1  
28 dec 2008 22:59
Om 6 uur, Lisa??????? Maar, dat is nog midden in de nacht. Wat kan het leven toch wreed zijn..lol. Jij ook bedankt voor dit verhaal, hetgeen een inspiratie was om m'n zelfkennis nogmaals onder ogen te zien en er uit te concluderen, dat er nog veel werk aan de winkel is. Groet en welterusten...fransl.

Jobenthe  
28 dec 2008 23:10
Lisa en Frans, het blijft een boeiend onderwerp. Als astrologe heb ik heel veel relaties aan strubbelingen 'moeten ontcijferen' waar hem de schoen toch wringt en waar koppels op stuk lopen etc. etc. Heel vaak is het de communicatie maar ook onzekerheden/blokkades uit het verleden die geprojecteerd worden. Systemen van jezelf en het uit te leggen, waar hem dat zit bij ieder weer verschillend is zo wezenlijk en zo fijn om te doen omdat mensen ermee verder kunnen. Ook als iemand vaak spaak loopt in relaties, het waarom ervan etc. En....soms maak je de verkeerde keuzes erin in je leven maar....ook dat is functioneel om verder te komen met jezelf. groeten van J.
_





_
ChilaE  
29 dec 2008 07:14
Frans, graag gedaan! Zes uur op is gelukkig een uitzondering, er is een project vandaag, de varkens moeten naar een andere schuur....

Jopie, dat lijkt me boeiend werk, maar ook wel moeilijk, een hele verantwoordelijkheid...en vrij vaag allemaal, wat ligt aan wat...

Beiden een goede dag gewenst!!

Linq.1  
29 dec 2008 08:31
Het onderwerp maakt heel veel los in elk geval. Goede morgen allemaal. Ach Frans, 6 uur midden in de nacht (lol). Ik leef een moniaal leven geloof ik (tussen 4 en 6 op en tussen 10 en 11 naar bed meestal). Ieder draagt hier ook deeltjes aan. Een mens is een verzameling van delen, die hem tot een geheel maken. Uiteraard speelt dus alles wat des mens is, vanaf zijn geboorte tot aan het eind toe, een rol in gedrag, beleving e.d. Het mooiste van alles vind ik nog altijd het kunnen kijken naar mezelf, heel open, ook naar de minder fraaie kantjes. Dat opengaan, dat opbloeien heeft me eigenlijk nog het meest opgeleverd. Keuzes maken is consequenties krijgen. Lessen leren. En gelukkig maar dat het zo werkt.
_





_
ChilaE  
29 dec 2008 19:06
Marianne, goedenavond, de varkens zijn verhuisd! En betreft je commentaar: amen.

Philo.1  
30 dec 2008 22:39
Als je verliefd bent is alles rozengeur en maneschijn. De toekomst ziet er zonnig uit.
Maar in de loop van de jaren - als je elkaar “iets” beter leert kennen - komen er scheurtjes in het ideaalbeeld.
Dan zijn twee situaties mogelijk: Je accepteert de “tekortkomingen” van de ander of je gaat je er aan ergeren.
In het laatste geval is er onmiddellijk (!) “werk aan de winkel” als je de relatie in stand wilt houden. Maar dat vergt persoonlijke moed....

Er is een chinees spreekwoord, dat zegt: “Laat de zon niet ondergaan over je problemen”.
Helaas hebben de door jou beschreven personen de zon helaas iets te vaak laten ondergaan.

_





_
ChilaE  
30 dec 2008 22:44
Ha Philo! Leuk dat je er bent!! Dat is een mooi spreekwoord, dat ik oppak als: 'los alles vandaag nog op', niet dat dát altijd kan, natuurlijk, maar een goed streven..inderdaad...werk aan de winkel...toch is het allemaal niet zo simpel, getuige de vele scheidingen en psychologen-praktijken en andere genezers die veel geraadpleegd worden... relatieland schijnt nogal ingewikkeld te zijn om er de weg in te vinden...

Philo.1  
30 dec 2008 22:57
In theorie is het juist erg simpel!! Alleen het moet niet bij het "streven" blijven. Maar, zoals gezegd, de "actie" vereist moed!
En omdat het de meesten daaraan ontbreekt, verdienen -gogen en -peuten tonnen geld. Maar ze doen ook (soms) goed werk...
_





_
ChilaE  
30 dec 2008 23:02
Ja, die is leuk: 'in theorie' , alleen is de praktijk geen theorie...ja, soms doen ze goed werk...soms verdienen ze alleen geld...moed, ja, dat is wel een voorwaarde, en dan is er van alles te verliezen...en dat valt dan niet mee...maar het zou simpel kúnnen zijn als alles en iedereen aan alle voorwaarden zou zoldoen...als...als...als...mm.

Philo.1  
30 dec 2008 23:11
Ik had moeten zeggen: "De praktijk is simpel. Maar dan moet je wel de moed hebben!".
_





_
ChilaE  
30 dec 2008 23:21
O! Ja, ALS...dán....MAAR.... ha ha ha!!! Slaap lekker hoor Philo!! Ik vond het leuk dat je langs kwam!

Philo.1  
30 dec 2008 23:38
Juist het "Als.. dan.. maar" is het probleem!
Leuk dat het leuk vond, maar het was serieus bedoeld.
Welterusten en slaap lekker.
_





_
ChilaE  
31 dec 2008 13:46
Goedemorgen Philo! Ook serieuze zaken kunnen humor herbergen, dat weet jij als geen ander! Ik dank je serieus voor je serieuze reacties..;-)
ALS het serieus was bedoeld DAN had ik er niet om mogen lachen zeg MAAR dat gebeurde toch, want de ironie trof me, serieus!

Gizmoenbeertje  
03 jan 2009 11:23
Wat een vent.... zo iemand zou je toch.... liefde als een nachtkaars uitgedoofd... zielig..... wel weer erg knap geschreven hoor, groetjes, Lia
_





_
ChilaE  
03 jan 2009 14:02
Lia, dank! Maar zoals je al ontdekt had bij het andere verhaal: er zijn altijd meerdere kanten...zwart/wit is het zelden....